kaybolanlar kulübü

Akp bunu hep yapıyor

Son bir kaç gündür ODTÜ özelinde ve Türkiye genelinde yaşananlar bir devrin daha sonuna geldiğimizi gösteriyor.

Akp ne zaman bir kurumu ele geçirmek istese, önce o kurumun yumuşak karnını bulup ordan bir saldırı başlatıyor, kurumun kendisinin bir hata yapmasını bekliyor, kamuoyunda kurumu rezil ediyor, bir yasa çıkartıp sonra kurumu tasfiye ediyor ve sonra da meydanlara çıkıp o (doktorlar, hakimler, anayasa mahkemesi, asker, medya…) şöyleydi böyleydi, biz onları dize getirdik diye açıklama yapıp oyunu bir %10 daha arttırıyor.

Şu son yaşananları bu açıdan yeni YÖK yasasının arifesinde, üniversiteleri kızdırıp yıpratma ve ardından da tasfiye etme projesinin bir parçası olarak okumak lazım. 

Bundan 3 ay sonra Türkiye’de yüksek öğretim diye bir şey kalmayacak. 

Medya hayatlarımızın ölçeğini bozuyor, basit tartışmalar sanki dev şirketler arası rekabetler, küçük başarılar sanki dünyayı kurtarmalar, aşklarımız ise sanki devlerin aşkı. Gariplerin ve devamında gelen bir dizi şairin ve hikayecinin başarısını da bu yanılsamayı kırmaları olarak görüyorum. Hayat işte sonuçta; içtiğimiz çay, giydiğimiz pamuklu çorap. Abartısız yaşamak lazım.

üst insan

Nietzsche insanın ilerleyişini doğasından kaynaklı eğilimlerini kontrol altına alabilme çabası üst insanı oluşturan şeydir der. 

Nazilerce de son derece çekici bulunan bu önerme, 20nci yy’lın tüm kuvvetli siyasi hareketlerinde kendine yer bulmuştur. 

Şimdi de AKP nin başarısının bir parçasını bu durumun oluşturduğunu düşünüyorum. Muhafazakarlıktan kaynaklı bir disiplin ve sonucu olarak ilerleme. Bir nevi kişinin kendi hayatını bilinçli olarak bir “bondage” içine alması.

Solun sorunu ise 60-70lerin kuvvetli disiplinli sol doktrinasyonundan çıkarak kendini liberallik düşüncesi içinde tembelliğe hapsetmesiymiş gibi geliyor. 

Bu noktada tuhaf bir durum var, doktrinasyon insanları bir şeyleri sorgulayamaz hale getirip sonunda faşistleştiren bir olgu. Belki de günümüzde olması gereken yine bir disiplinin inşaa edilebilmesi adına bir doktrinasyon değil, ama kuvvetli bir sol vicdanın inşaasındır. Kişilerin mezun olduğunda bırakılan bir öğrenci topluluğu eylemi gibi değil, var oluşlarının bir parçası olarak sol vicdanları doğrultusunda kendilerini sıkıntıya soktukları bir durumu kurmak gibi. 

Yine bir kendini bilinçli olarak bondage’a sokma eylemi, ama bu sefer ahiret korkusuyla değil, eşitlik tutkusuyla.

Kapitalizmin açmazı

Kapitalizm kendini, insanların serbest rekabet ortamı içinde hep daha iyiye doğru yöneldiği bir sistem olarak sunar.

Oysa ki başarı tekil bir kavram değildir. Birinin başarılı olabilmesi için insanların başarısızlıklarını kabul etmeleri gerekir ve ne zaman ki başarısızların sayısı çok artar işte o zaman krizler olur. 

Kapitalizmin krizler döngüsünün altında yatan sebeplerden biri de buymuş gibi geliyor.

Başarı

Başarı kendinizi başarılı saydığınızda değil, rakibiniz başarınızı kabul ettiğinde olan bir şeydir. 

ulucanlar

Ulucanlar müzesini gezerken şunu farkettim,

hangi görüşten olursa olsun Ulucanlar’da yatan düşünürlerin hepsinin ortak özelliği Türkiye’nin bağımsız bir ülke olması için mücadele vermiş olmaları. 

Sağı solu yok, bağımsız bir şeriat devleti kurmaya çalışanlar da var, bağımsız bir sosyal demokrat, ya da sosyalist bir devlet kurmaya çalışanlar da var. 

Sonuçta kendince ülkesini seven herkes bir şekilde cezalandırılmış.

Sağ sol rövansörlüğü içinde değil de bu bütün içinde görmeye başladığımızda bu ülke bağımsız olacak.