Çocukluğuma dair iki şey:
İlk hatırladığım düşüncem, bebeklikten: “neden yapabileceğime inanmıyorlar” diye düşünüp kızmam, genellikle kırılan tabaklarla sonlanırdı.
Daha büyükken de 5-6 yaşlarımda temel eğlencelerimden biri evde neyin nerde olduğumu bilmekti, tüm çekmeceleri karıştırırdım. Ki ne nerde bilebileyim. Şimdi bölümde bir şey gerektiği zaman ilk aranan hep ben oluyorum :)
RSS
Archive
Mobile